Matrioszka

Kiedy byłam mała dostałam od wujka ruską matrioszkę.
Potrafiłam bawić się nią godzinami – mniejszą wkładałam w większą, większą w jeszcze większą, a tą większą w największą.
I znowu. I apiać.
Tak bardzo hipnotyzowała mnie metafora stawania się, zamknięta w drewnianym, niewinnym kształcie.

Bo widzisz, z tej zabawy wychodzi odwieczna prawda: zabierasz siebie ze sobą, gdziekolwiek się ruszysz.
I w czasie i w przestrzeni.
Nie uciekniesz od swoich problemów, wyprowadzając się do innego mieszkania, miasta czy kraju.
Możesz się tylko zatrzymać i je rozwiązać.

I tak samo nie uciekniesz od swoich poprzednich wcieleń.
Możesz się tylko zatrzymać i…
I co?

Ty – mała, radosna dziewczynka schowana w:
Ty – dorastająca dziewczyna, odkrywająca piękno życia, schowana w:
Ty – nastolatka postanawiająca przejść na dietę, schowana w:
Ty – młoda kobieta z zaburzeniami odżywiania, schowana w:
Ty – kobieta w średnim wieku czująca, że życie wycieka z niej jak budyń, schowana w:
Ty – dojrzała babka z domalowanym uśmiechem, przykrywającym pożółkłe, wilcze zęby, schowana w:
Ty – staruszka, bez jakiejkolwiek możliwości zmiany – chora, zgorzkniała, sama, schowana.

*

Każda wcześniejsza Ty, zawiera się w tej późniejszej.
Każdy Twój wybór teraz, tworzy tę kolejną kobietę, którą będziesz.
Baba w babie.

Raz zamknięta, nie otworzy się już nigdy. Będziesz żyć z nią do końca.

*

Więc teraz, kiedy sięgasz po dziesiąte z rzędu ciastko, usłysz to ciche „klik” – zamknęła się kolejna możliwość, zatrzasnęła na zawsze.

A kiedy lecisz do sklepu z obłędem w oczach, obejrzyj się za siebie.
Krok w krok za Tobą ciągnie się ta starsza Pani, którą będziesz.
Popatrz jaką zmęczoną ma twarz, jakie puste oczy.
Dokąd idzie?
No jak to dokąd?
Tak jak ty, do tego samego sklepu!

Bo to co robisz dzisiaj, kochana moja, nie wpływa tylko na dzisiejszą wersję ciebie.
O nie!

Dzisiaj decydujesz za każdą kobietę, którą się staniesz w przyszłości.

Podejmij więc mądrą decyzję, bo „klik” – właśnie zamknął się kolejny dzień.
W brzuchu drewnianej laleczki.

Kochana, wierzę, że potrzebujesz wsparcia i zasługujesz na zdrowie. Zapraszam Cię więc na mój program mentoringowy, gdzie pracujemy indywidualnie, 1 na 1. Więcej informacji tutaj: MENTORING.

Przeczytaj opowieści kobiet, które mi zaufały: Ania, Kasia, Ala, Kasia D, Paulina.

Niedawno wypuściłam też kompleksowy kurs internetowy dla osób cierpiących na bulimię i kompulsywne objadanie się. Zobacz pierwszą lekcję kursu, zupełnie za darmo: LEKCJA PRÓBNA.

Nie musisz być w tym sama. Napisz do mnie, a razem znajdziemy rozwiązanie dla Ciebie.

2017-03-14T10:43:45+00:00 14 Marzec, 2017|Kategoria: Psychologiczna rozkminka|

13 komentarzy

  1. Sylwka Marzec 14, 2017 w 11:45 am - Odpowiedz

    Mocne.

  2. aiszkasz Marzec 14, 2017 w 11:47 am - Odpowiedz

    A we mnie wciąż jest chęć ucieczki gdziekolwiek bo wydaje mi się że schowam się albo przeczekam problemy. Ja ucieknę do super bezpiecznego miejsca, przykryję się ciepłym kocem, przeczekam i wrócę jak problem odejdzie.

    • Agata Marzec 14, 2017 w 11:59 am - Odpowiedz

      Niestety kochana, problemy nie odchodzą. Problemy trzeba rozwiązać, choć to często cholernie trudne i żmudne zadanie 🙁

    • Wilczo Glodna Marzec 14, 2017 w 12:40 pm - Odpowiedz

      Nope. Nie zadziała.

  3. silna93 Marzec 14, 2017 w 11:59 am - Odpowiedz

    Chyba najlepszy Twój wpis! (Oczywiście wszystkie są dobre, ale ten mnie naprawdę powalił) Świetna metafora, do mnie bardzo trafia ten tekst 🙂

    • Wilczo Glodna Marzec 14, 2017 w 12:39 pm - Odpowiedz

      Dzięki. Słyszę to przy co drugim tekście, więc chyba dobrze mi idzie 😀

  4. też wilczyca Marzec 14, 2017 w 2:49 pm - Odpowiedz

    Bardzo dobrze AniuZawsze trafiasz w samo sedno❤

  5. Aga Marzec 14, 2017 w 7:29 pm - Odpowiedz

    Dziękuję!

  6. Walczę i wygram Marzec 15, 2017 w 10:21 pm - Odpowiedz

    11/10!

  7. Asia Marzec 16, 2017 w 2:48 pm - Odpowiedz

    Kurde, twoje teksty są naprawdę dobre. Mocne i wręcz literackie, te metafory. Każdy kolejny coraz lepszy.

    • Wilczo Glodna Marzec 16, 2017 w 2:55 pm - Odpowiedz

      A dziękuję. Wyrabiam się 🙂

  8. Magda Marzec 19, 2017 w 8:53 pm - Odpowiedz

    Mocne. Prawie łzy w oczach, ale to dobre łzy.

  9. Aga Marzec 27, 2017 w 10:53 pm - Odpowiedz

    Co z tego… ze są dobre skoro to ja musze sobie z tym poradzić JA i nikt inny. Jest dobrze jak to czytam …. gorzej jak jest mi źle i powraca jak bumerang WILCZYCA wtedy nie istotne jest klik … i czy tekst był dobry.

Zostaw komentarz