• samokontrola nie jest mocną stroną Wilczusia

Dwa brzydkie słowa: samodyscyplina i samokontrola.

Ojessusmaria, znowu będę musiała sobie czegoś odmawiać.

Tak kojarzą się te dwa słowa-  ze wszystkim co niewygodne i trudne.
Samo ich brzmienie uwiera jak za mały but.
No  dobrze, ale na dłuższą metę, bez butów też ciężko jest iść do przodu.
No chyba, że lubisz, to sorry.

Jeżeli myślisz poważnie o wykaraskaniu się na przykład z bulimii, kompulsywnego objadania, otyłości czy innych takich wesołych historii, czas się zaprzyjaźnić z tymi dwoma terminami.
Wiesz co  ci powiem?
One tylko brzmią tak nieciekawie, ale tak naprawdę to są całkiem spoko sprawy.

Czym się różni jedno od drugiego?

Samodyscyplina to sztuka robienia tego na co nie mamy ochoty.
Samokontrola to sztuka nierobienia tego na co ochotę mamy.

Wszystko po to, żeby osiągnąć większy cel. Po to, aby zbudować coś w swoim życiu, spełnić marzenia i do czegoś dojść. O tak.

Taki przykład z życia wzięty:
Masz ochotę na tabliczkę czekolady i leżenie przed telewizorem, ale idziesz się poruszać na świeżym powietrzu.
Nie chce ci się, ale to robisz. Pożądasz czegoś innego, ale wiesz, że to nie jest dla ciebie dobre i rezygnujesz z tego świadomie.
Postępujsz wtedy jak człowiek mądry. Wiesz, że na dłuższą metę to właśnie  ruch jest tym co pozwoli ci wyjść kłopotów.
Pomyśl czy kiedykolwiek żałowałaś czasu poświęconego na aktywność fizyczną?
A ile razy żałowałaś ataku Wilczego Głodu? Za każdym, jednym razem.
Zadaj sobie pytanie. Co jest twoim celem?
Pupa krągła a czy O-krągła.
Czekoladowa orgia czy szacunek i zaufanie do siebie?

Wyznaczenie celu i podjęcie dziełania to wyruszenie w rejs. Dyscyplina i samokonrola pozwalają nam utrzymać kurs.Trzeba na bieżąco monitorować i korygować swoje zachowanie, dopóki nasz okręt nie wypłynie na pełne morze i nie złapie wiatru w żagle. Ale nawet wtedy nie wolno schować się pod pokład i zostawić tego morskiego interesu samego sobie.
Jesteś przecież kapitanem, no nie?

Co chcę powiedzieć przez tą metaforę?
Na początku, wprowadzanie nowych nawyków wydaje się ogromną misją. Ciężko jest, powstrzymać się od zakupu tej głupiej czekolady (albo i dziesięciu) i pójść pobiegać.
Ciężko jest pierwszego dnia i drugiego i trzeciego, ale już czwartego, coś jakby mniej. Piątego ręka sama sięga po sportowe buty, a szóstego czujemy dziwne swędzenie w nogach już na pół godziny przed wyznaczonym czasem treningu.
Po trzech tygodniach nie potrafimy sobie przypomnieć, jak to było bez biegania. (Czy innego fikania).
Wtedy to właśnie zaczynam płynąć z pomyślnym wiatrem. Wszystko idzie jak z płatka i bez twojego mentalnego wysiłku.
Serio. Gdyby było inaczej, sport uprawialiby tylko masochiści!

Ale żeby doczekać tego momentu, trzeba przez kilka dni (około 21 dni potrzeba żeby utrwalić dany nawyk) wprowadzić świadomą samodyscyplinę i samokontrolę.
Tylko nie mylić z systemem kar i nagród!
Bez presji- delikatne popchnięcie się do działania( Dawaj mała, potrafisz!) i delkatne przystopowanie (Hej, przecież wcale nie chcesz zjeść tej paki chipsów)

I tak sterując swoim statkiem, z miłością i wyczuciem fali wypływamy na oceany.
A za  linią horyzontu czekają cuda o jakich ci się nie śniło.
Przekonaj się.

2016-05-30T14:43:34+00:005 Maj, 2015|Kategoria: Psychologiczna rozkminka|Tagi: , , , |

Kochana, wierzę, że potrzebujesz wsparcia i zasługujesz na zdrowie. Zapraszam Cię więc na mój program mentoringowy, gdzie pracujemy indywidualnie, 1 na 1. Więcej informacji tutaj: MENTORING.

Przeczytaj opowieści kobiet, które mi zaufały: Ania, Kasia, Ala, Kasia D, Paulina.

Niedawno wypuściłam też kompleksowy kurs internetowy dla osób cierpiących na bulimię i kompulsywne objadanie się. Zobacz pierwszą lekcję kursu, zupełnie za darmo: LEKCJA PRÓBNA.

Nie musisz być w tym sama. Napisz do mnie, a razem znajdziemy rozwiązanie dla Ciebie.

wilczoglodna patronite

Jeżeli pomaga Ci to co piszę, wesprzyj mnie na Patronite i przyczyń się do dalszego rozwoju Wilczo Głodnej.

WSPIERAM

2 komentarze

  1. Kornelia Maj 20, 2016 w 9:48 pm - Odpowiedz

    Droga Aniu.
    Zawsze jak mam mentalnego doła to sięgam po jakieś stare posty na „wilczogłodnej” (może jedne z pierwszych) i czytam je oraz próbuje przyswoić to co chciałaś przekazać.Zdziwiłam się ,że pod tym nie ma żadnego komentarza.Temu chciałam dołożyć swoje przysłowiowe 5 groszy 🙂
    Zacznę od tego ,że nie mam bulimii a cierpie na kompulsywne objadanie się i głodzenie się.Wszystko z powodu niskiej samooceny i ciągłej myśli ,że musze schudnąć.Walka z tym to jest dopiero misja.Przynajmniej dla mnie.:)
    Uważam po Twoim poście ,że jestem mało odpowiedzialnym kapitanem.Uważam że jak faktycznie kapitanowi by zależało to by dał rade kierować statkiem.Mam wrażenie ,że mi po prostu nie zależy,aby z tym skończyć.Nie mam pojęcia czy to są myśli destrukcyjne czy świadome.Wole żeby faktycznie ktoś inny przejął odpowiedzialność za moją chorobę.Może przez to ,że jestem już tym potwornie zmęczona.Ciężko jest być odpowiedzialnym człowiekiem i umieć kierować swoim życiem.Zawsze decyzje podejmowali za mnie rodzicie i może temu na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie racjonalnie podejmować poważnych wyborów?Nie chce ich obwiniać bo uważam ,że już jestem dorosła i powinnam brać odpowiedzialność za własne czyny albo przynajmniej myśleć ze tak jest.Może poniekąd mam do siebie mega żal o to ,że jestem chora?Może to mi przeszkadza w objęciu steru bo uważam siebie za wrak a nie godny prowadzenia okręt.Niby przydałby się tu remont ,ale ja z góry założyłam ,że tu nie ma sensu nic naprawiać.Jakoś nie umiem sobie dać szansy…I to nie z kwestii lenistwa tylko z kwestii ,że ile razy można samą siebie prosić o coś dobrego.

    • Karolina Sierpień 21, 2016 w 11:28 am - Odpowiedz

      Kompulsywne objadanie się, a później głodzenie, to też JEST BULIMIA ;/ Całe życie myślałam, że bulimiczka, to osoba, która prowokuje wymioty, a wcale tak nie jest… Polecam poczytać troszkę, bo pierwszym krokiem do wyjścia z tego jest sama ŚWIADOMOŚĆ, powodzenia! :*

Zostaw komentarz